Eigenlijk geldt bij mij hetzelfde, alleen dan met mijn fotocamera. Ik vind het heerlijk om zonder camera en kilo’s aan lenzen op stap te gaan. Maar als ik eenmaal bezig ben met een reportage, dan hindert die ballast me totaal niet en kan ik gewoonweg niet meer stoppen met fotograferen. Het liefst wil ik alles wat ik zie wel vastleggen. Je zou het een verslaving kunnen noemen. Als ik er eenmaal aan begin, is er geen houden meer aan.
Deze 'afwijking' is begonnen toen ik, als vakantiewerk, bij een fotowinkel ging werken. Rolletjes ontwikkelen, foto’s afdrukken, camera’s verkopen en klanten te woord staan. Dit laatste heeft voor de daarop volgende periode de doorslag gegeven. Op advies van deze werkgever en de tekenlerares van de HAVO ben ik naar de Kunstacademie St. Joost in Breda gegaan.
Aangekomen, rijdend door het kleine stukje bos, was ik blij verrast. Een oud klooster bleek mijn nieuwe school voor vier jaar te worden. Een periode was aangebroken van nieuwe mensen ontmoeten, naar de kroeg gaan, creatief bezig zijn (handmatig en psychologisch), door Parijs slenteren, stage lopen bij de Volkskrant en nog veel meer dingen. Soms ook minder leuke dingen, zoals een scriptie schrijven; wat duurde dat lang voordat ik het afgerond had.
Er zijn uit die tijd veel momenten, die ik als hoogtepunten zie. Twee wil ik nader beschrijven. Ze komen uit het laatste en zwaarste jaar: vijf maanden stage bij de Volkskrant en mijn eindexamenproject in Bosnië.
Op aanraden van een studente uit een hoger jaar meldde ik me bij de Volkskrant als stagiaire. Dit had ik ook bij NRC Handelsblad en AD gedaan. Maar de Volkrant zag iets in me. Ik mocht: koffie halen, telefoontjes beantwoorden, foto’s bewerken, met andere fotografen mee zoals Raymond Rutting, Marcel Molle en Joost van den Broek en natuurlijk zelf foto’s maken. Het begon met het fotograferen van een ei en de stage eindigde in een tripje naar Londen om daar het ingezameld geld, wat voor goede doelen bestemd was, te fotograferen. Met het vliegtuig in een dag op en neer naar Engeland. Geweldig toch! Ik voelde me een echte persmuskiet.
Mijn eindexamenproject was iets heel anders dan het gehaaste leven van de pers. Na wat brainstormen kwam het idee om bij een familie in huis te gaan en hun leven te fotograferen. Nu ben ik niet iemand die op de bonnefooi op reis gaat, dus had ik via-via een familie gevonden, in Bosnië. Het land was na 5 jaar oorlog nog steeds niet terug in z’n oude staat is. Dit bleek gelijk toen ik met het vliegtuig landde in Sarajevo. Gebouwen, die niet hersteld waren, de weg die meer gaten dan asfalt bevatten en dan de mensen en hun verdriet. Nog altijd verscheurd door de oorlog.
Dit algemene beeld wilde ik absoluut niet bevestigen in mijn project. Het is te bekend, je ziet het te veel op tv en in kranten. Voor mij ging het om de mensen. Hoe zij proberen iets maken van hun leven, kinderen die studeerden en voetbalden, meisjes die zich opmaakten en met vriendinnen koffie gingen drinken. Vaders die naar hun werk gingen en moeders die boodschappen deden en kookten. Het “gewone” leven, maar met heel veel verdriet, die nooit meer overgaat.
Een mooie ervaring wat werd beloond met een 7.
Na het afstuderen kon ik geen werk vinden en is AssiéFotografie ontstaan, omdat iemand mij vroeg een reportage van haar bedrijf te maken. Dat deed ik met veel plezier, waarna ik dit ben gaan uitbreiden naar bruidsreportages en dierenfotografie. Zelf dingen ontdekken en op eigen benen staan beviel me prima. Toch koos ik weer voor een baan in de pers. Deze keer in Vlaardingen bij een persbureau in Vlaardingen, Roel Dijkstra geheten. Terug in het leven van onregelmatige tijden, heen en weer racen en de adrenaline door je lichaam voelen stromen. Ook hier werd zelfstandigheid zeer op prijs gesteld, helaas niet altijd mijn achtergrond als kunstacademicus. De Telegraaf is namelijk niet een krant waar je moeilijk moet gaan doen met composities. Des al niettemin heb ik het daar prima naar mijn zin gehad voor 1,5 jaar. Toch was ik toe aan iets anders.
Iets in de sociale hoek van de fotografie, waar meer tijd en geduld voor nodig is. Waar gewerkt wordt aan een begin, midden en eindproduct. Dus terug naar mijn eigen bedrijfje.
Samenwerkend met een collega/fotograaf in mijn woonplaats Gorinchem, Hans van Camp van studio Ziezo, doe ik nu de nodige ervaring in de bruidsfotografie op en wissel regelmatig ervaringen uit. Ondertussen heb ik zelf ook al wat opdrachten van diverse kanten mogen ontvangen en naar tevredenheid afgeleverd.
Al met al een basis waarop ik de toekomst, waarin wellicht in samenwerking met u, met vertrouwen tegemoet zie.
Met vriendelijke groet,
Marie-Suzanne Assié